جوانان بوکسور در حسرت مدال ماندند، چرخه معیوب در بوکس ادامه دارد
به گزارش وبلاگ بازآفرینی، در حالی که هر از چند گاهی استعدادهای توانمندی در این رشته ظهور پیدا می نمایند اما با بی توجهی مسئولان و عدم آماده سازی شرایط مطلوب تمرینی و عدم حضور در مسابقات و اردوهای برون مرزی این استعدادها راه به جایی نمی برند.
کار به جایی رسیده است که بعضی از بوکسورهای مستعد ملی پوش راهی کشورهای دیگری شده اند تا ادامه فعالیت حرفه ای شان را در کشوری دیگر تجربه نمایند و زمزمه ها از احتمال جدایی تعداد دیگری از رجحانن ملی پوشان بوکس هم در آینده ای نزدیک به گوش می رسد.
بوکس جوانان ایران که باید چشم امید بوکس کشور باشد حتی بیش از بزرگسالان دچار سردرگمی شده است، در همین مدت ریاست مدیریت فعلی فدراسیون کادر فنی تیم ملی جوانان چندین بار تغییر کرد و هربار با ناکامی سرمربی دیگری بر جایگاه راهنمایی ملی پوشان نشست.
سال جاری با توجه به شرایط خاص شیوع ویروس کرونا بعضی از کشورها قید حضور در رقابت های دنیای را زدند و تیم جوانان ایران با وجود آنکه توجیه چندانی برای حضور در رقابت های دنیای نداشت با این شرایط اقتصادی و با اندک آمادگی راهی رقابت های دنیای شد.
تیم بوکس کشورمان با هفت بوکسور مسابقات لهستان شرکت کرد. شاگردان رضا مهدی پور در این مسابقات مقابل مشت زنان کلمبیا (2 مرتبه)، استونی، جمهوری چک، مغولستان و لتونی به رجحان رسیدند. همچنین مشت زنان تیم ایران در مقابل بوکسورهای قدرتمند ازبکستان، روسیه (3 مرتبه)، هند، اوکراین و اسلواکی شکست خوردند. ترکیب تیم ایران در این رقابت ها بدین توضیح بود:
وزن 49 کیلوگرم: مهدی پرویزی
وزن 52 کیلوگرم: مصطفی ریگی
وزن 60 کیلوگرم: رامین بابالو
وزن 64 کیلوگرم: امیررضا شکاری
وزن 69 کیلوگرم: فرهاد مرادی
وزن 91 کیلوگرم: سید علی سیدصدری
وزن به اضافه 91 کیلوگرم: مهدی جشنانی
رضا مهدی پور سرمربی تیم جوانان بود و مرتضی سپهوند، ایمان طیبی و سید مهدی ابراهیمی هم به عنوان مربی این تیم را همراهی می کردند.
حاصل کوشش تیم جوانان تنها صعود دو بوکسور به جمع هشت بوکسور نهایی رقابت ها بود که البته مصاف با حریفان به نسبت قوی تر از مرحله نخست نشان داد که بوکس ایران هنوز آمادگی رقابت با رقیبان حتی نه چندان مطرح و نیمه سنتی و با تجربه را ندارد چرا که اندک زیر ساخت های مورد احتیاج برای این رویارویی را نیز از دست داده است. فراموش نکنیم تیم ملی 6 پیروزی خود را در شرایطی کسب کرد که 7 مبارزه را نیز واگذار کرد.
در حالی که در دوران ریاست ناطق نوری و مدیریت روح اله حسینی در تیم های ملی و تحت عنوان نایب رییس، بوکس نونهالان و نوجوانان تکان اساسی خورد و نقطه عطفی در تاریخ رده های سنی این رشته به وجود آمد تا جایی که هر ماه رقابت های قهرمانی نونهالان کشور در رده های سنی مختلف به میزبانی استان های سراسر کشور برگزار می شد با روی کار آمدن حسین ثوری به عنوان رییس فدراسیون این رقابت ها و فعالیت ها که یکی از درخشان ترین تصمیمات تاریخ بوکس کشور بود به حداقل خود رسید و نتیجه آن شکاف و گپ عمیق میان رده سنی نونهالان و نوجوانان و جوانان و فروکش کردن آتش داغ رقابت ها در کشور بود.
چگونه است که تیم ملی بوکس جوانان در رقابت های آسیایی با 10 باخت متوالی و تنها یک برد حذف می گردد و در رقابت های دنیای با دو پیروزی مقابل بوکسورهای نه چندان سرشناس تحت عنوان تاریخ سازی مطلق جلوه می نماید؟
آیا منطقی نیست عملکرد تیم ملی با توجه به شرایط خاص مسابقه، حریفان و غایبان رقابت ارزیابی گردد؟ نباید از زحمات و کوشش های ملی پوشان و کادر فنی چشم پوشی کرد که با دست خالی در این مسابقات ظاهر شدند اما قهرمان سازی و در بوق و کرنا کردن نتیجه ای که حاصل نشد منطقی نیست.
سوال اینجاست که چرا فدراسیون بوکس فرایند برگزاری رقابت ها و فستیوال های روتین و منظم رده های پایه سابق (در دوره مدیریت گذشته) را ادامه نداد تا امروز همان نونهالان رینگ دنیای را میدان تمرینی خود نبینند؟
تغییر مداوم در کادر فنی تیم های ملی با نظر چه کمیته یا چه افرادی صورت می گیرد و آیا رئیس فدراسیون در این تصمیم گیری ها از کسی مشورت می گیرد؟
آیا مقصر عدم برگزاری اردو و یا مسابقات تدارکاتی مناسب کادر فنی تیم ملی است که با دست خالی راهی رقابت های دنیای می گردد؟ آیا هزینه کردن برای اعزام تیم ناآماده به رقابت های دنیای بهتر و به صرفه تر است یا اختصاص همان هزینه به برگزاری اردوی آماده سازی و تدارکاتی با یک تیم قدرتمند آسیایی؟
داغ حسرت مدال بوکس جوانان دنیا در حالی دوباره زنده شد که جوانان ایران نشان داده اند پتانسیل کسب نتیجه را دارند اما تشنه یک مدیریت اصولی، خالی از شوآف و بزرگنمایی و آشنا به علم روز بوکس دنیا هستند، مدیریتی که نه به صورت سفارشی و فرمایشی بلکه بر اساس توانمندی و تجربه خود زمام امور را بر عهده بگیرد.
منبع: خبرگزاری مهر